HERKESİN İDOLÜ
YA BU SÜPER Bİ SİTE TIKLAYIN VE BAKIN HARIKA...
Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!
Boş Kağıtlar
Her zaman çabuk sinirlenen bir insan oldum.En mutlu anım tam bir yıkıntı olabiliyordu.Böyle durumlarda arama-kurtarma çalışmalarına katılan çok az kişi vardı.Onlarda zamanla vazgeçtiler enkazlarımın arasında hayatta kalan duygularımı aramaktan.İşte bu zamanlarda printer’ımın kağıt haznesinde duran kağıtlar koşar imdadıma...Pırıl pırıl sayfalara düşmeye başladıkça kızgın kelimelerim,yorgunluklar azalmaya başlar ve nefretim kaybolur.İmzamı atınca kağıdın altına.
Satır satır silerim biriktirdiğim nefretimi,kinimi...Ve o zaman oluşmaya başlar kafamda cümleler...
Mutluluk,zafer ve mücadele adına...Her satırda biraz daha kendime gelmeye başlarım...Masadan kalktığım zaman önümde birbirinden farklı bir süre makale durur.Ve odadan bambaşka bir insan olarak çıkarım,yüklerimi ardımda bırakmışçasına....!
Bu gücümü keşfettiğim gün başladım yaşamaya ve hayatta kalmaya çalışmaya...Zaten zor olan hayatımı birkaç sinir harbine mi teslim edecektim?Peki ya kaybettiklerim?Hangi aile ferdi yada arkadaş geri verecekti kaybettiğim zamanı?Telafisi olacak mıydı?
Çevremde böyle yaşayan onlarca insan var.Hepside Tanrıdan ikinci bir şans bekler gibi!Sanki öldükten sonra birileri onlara kaybettikleri on binlerce dakikayı geri verecek!Vergi iadesi gibi!
Bu yazdıklarıma bakıp artık sakin bir insan olduğumu düşünenler çok yanılır.İçimdeki asi atları dizginlemeyi başaramadım.Ancak onları tarlalara doğru sürmemeyi öğrendim..!
Sizde deneyin çok güzel oluyor.Kağıtların üzerine düşen kelimeler,aynanın önünde uzun bir konuşma yada bir kahve molası...Aklınıza gelebilecek her ne varsa...Bir kez deneyin ve başarıya ulaşmayı gerçekten isteyin...
Kendiniz ve kaybedeceğiniz binlerce dakika için.......!
Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!
Değişen Zamanmı
Değişen sadece zaman mı diye soruyorum kendime.Oysa herşey gibi ben de kaybetmedim mi içimdeki küçük kızı...
Deli fırtınalar kopar içimden.bazen coşar da sel olur vurur gönül evlerimi acımadan.Bazen bir hortum olur önüne geleni siler büyük bir vurdumduymazlıkla. Yine de her yağmurdan sonra güneşin bulutların arasından gülümseyişi gibi fırtınadan sonra en derin sessizliğimi yaşarım umarsızca.
Bilmiyorlar,yüreğimde gökkuşağının yedi rengini de tutuyorum ben.Ah bir izin verseler diyorum içimden.Olmuyor,yasaklar konuyor,engeller çıkıyor,Renklerimi de sevmiyorlar tıpkı beni sevmedikleri gibi...
Karmaşığım bu aralar,bıkkınım yaşamaktan,bitkinim nefes almaktan.Artık hayal de kurmaz oldum.İleriye dair ne varsa tüm umutlarımı yitirdim,terk ettim,terk ettirdiler zorla...
Şimdi hayatttan hiçbir beklentim olmadan öylece yaşamaya alışıyorum.En basit,en dikkat çekmeyecek halimle...
Ardıma her baktığımda mecburiyetlerden kaybettiğim şeylerin acısını daha da fazla hissediyorum hücrelerimde.Hele bir de benden şanslı olanların örnekleri gözlerimin önünde süzüldükçe...
Son zamanlarda kimseyle konuşmuyorum.Artık içimdekileri sadece kendime yüksek sesle söylüyorum....
Vazgeçtim
Vazgeçtim gözlerinden
Vazgeçtim sözlerinden
Bir ah de yeter
Sessizce, kimsesizce gönderdim dudaklarımı
Öpme, al yeter
Hiç tanımaz tenim ellerini
Bilmez yüreğim bilmez yüreğini
Ah bu koku, bu ten, bu dokunuş
Ah bu delilik sarsar bedenimi
Yok olmak anıdır şimdi
